Kafamın içindeki hüzünlü yaratıklardan nefret ediyorum.
Dönüm noktasındaymış gibi hissettirenlerden de…
Her şeyi kısacık cümlelerle anlatmaya öyle alıştık ki, her
şeyi kısacık cümlelerle okumaya öyle alıştık.
Ve imalar elbet, acaba ne demeye çalıştı?
Bir müddet sonra sorular acaba ne demeye çalıştım-a döner
mi, döndü mü, dönüştü mü?
Acaba ne demeye çalıştım?
Öyle sıkılıyorum ki, hiç bitmeyecek bu döngü biliyorum.
Yine bir döngünün arefesindeyim diyeceğim,
kendime sanal heyecanlar yaratacağım
Ve son bulacak gece.
Uyandığımda, her şeyin yerli yerinde olduğunu gördüğümde,
hüzünlü yaratıklarım girecekler devreye; yine olmadı,
olmuyor, olmayacak diye volta atacaklar zihnimin boş otobanlarında.
Ve tamamlanacak döngüm.
Bir sonraki tur bileti ertesi geceye,
Sanırım kesildi bile.
Sanki hiç bitmeyecekmiş gibi bir hezeyan.
Hezeyan, heyelan ’ın kafadaki hali midir acaba?
Ama bir yandan,
nokta .
